Διαφορετικοί άνθρωποι vs. Μια αγάπη.
Δυνατά αισθήματα vs. "Μικροί θεατές"…
Όλα αυτά γεννήθηκαν κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ. Και πώς να μην γεννηθούν; Όταν έχεις τόσο δυνατά έργα. Τόσο καλές σκηνοθεσίες. Και συχνά πυκνά αρκετά καλές ερμηνείες. Το μόνο κακό; Τα περισσότερα έργα του Φεστιβάλ ήταν δράμα… αλλά ο κοσμάκης γελούσε. Χρυσό μου που πας; Μην ακούσεις κακιά λέξη ή υπονοούμενο το γελάκι στο στόμα βρε. Το μόνο που μπορούσε να γίνει ήταν να σε κάνουν ανοιχτό άνθρωπο. Να σκεφτείς. Να δώσεις λύσεις. Να σε προβληματίσουν. Όχι να χαμογελάσεις. Α! Και οι κουβεντούλες. Χρυσέ μου. Καλή μου ξανθιά. Θέατρο πας. Βούλωσε το, το ρημάδι. Κλείστο το άτιμο το κινητό που έχεις το θράσος και μιλάς.
Το A & C, ο πρώτος Πολιτιστικός Οδηγός της Λάρισας, και μέγας χορηγός επικοινωνίας, έζησε από κοντά ΟΛΟ (ΝΑΙ... ΝΑΙ...), ΟΛΟ το 9ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Φοιτητικού Θεάτρου και έχει να σας διηγηθεί παρακάτω τι λεπτομέρειες από το 15μερο των εκδηλώσεων. Θέατρο, μουσική, σεμινάρια, εκθέσεις… Α! Και τη δική μας βαθμολογία.
Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά του πανεπιστημίου για την άριστη οργάνωση και τον κόπο που καταβάλανε για να στηριχθεί άριστα το όλο εγχείρημα. Ένα μεγάλο μπράβο σε όλα τα παιδιά των ομάδων που αντί να πίνουν καφέ έκαναν θέατρο.
Σαν να φλυαρήσαμε λίγο. Για πάμε σιγά σιγά να δούμε αναλυτικά τι είδαμε όλο το δεκαπενθήμερο εν τάχει:
Παρασκευή 11 Μαΐου 2012 και η έναρξη του Φεστιβάλ στην Κεντρική Πλατεία. Οι αξεπέραστοι "Almost Unplugged" ήρθαν να ζεστάνουν την ατμόσφαιρα της έναρξης μοναδικά. Η μοναδική φωνή της Λίνας Νούτσου, η άλλη νότα της Ντίνας Σδράλλη και οι διαφορετικές ενορχηστρώσεις του Παναγιώτη Μπαλανίκα μας πήγαν σ’ άλλη γη και άλλα μέρη…!
Δευτέρα 14 Μαΐου 2012, στις 7 στο Χατζηγιάννειο. Και η επίσημη πια θεατρική έναρξη είναι γεγονός. Την αρχή κάνει η Θεατρική Ομάδα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, με την «Τελετή» του Παύλου Μάτεσι. Ένα έργο το οποίο γνώριζα σαν τίτλο μόνο. Ένα έργο που αγγίζει το παράλογο, την Ελληνική πραγματικότητα δηλαδή. Γρήγορη και έξυπνη σκηνοθεσία, με εφευρήματα και άψογους ηθοποιούς έτοιμους να ανταπεξέλθουν σαν επαγγελματίες. Σχεδόν όλοι. Βαθμός 9/10 και αυτό γιατί δε μου άρεσε το κείμενο του Μάτεσι. Δεν είναι και τόσο βαθύ σε νοήματα… Και σίγουρα μια ομάδα σαν και αυτή θα έπρεπε να διαλέξει ένα άλλο κείμενο.
Συνεχίζουμε στις 9 η ώρα στο Αμφιθέατρου του 6ου Γενικού Λυκείου Λάρισας με το θεατρικό Εργαστήρι του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και το «Μεγάλο μας Τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλη. Ή αλλιώς το «Τσίρκο Μεντράνο». Τι να πω για αυτή την παράσταση. Το κείμενο εξαιρετικό και μεγάλο, αλλά κάπου το έχασε. Πρώτα απ’ όλα η μεγάλη καθυστέρηση. Ξεκινήσαμε στις 10, γεγονός βέβαια που δεν εξαρτιόταν αποκλειστικά από τη θεατρική ομάδα. Δεύτερον, η μεγάλη διάρκεια της παράστασης και χωρίς διάλειμμα. Το πόσοι αποχώρισαν δε το συζητάμε. Τρίτον. Ο κόσμος. Κουτσοί, στραβοί, όλοι στον Άγιο Παντελεήμονα. Το τι γιαγιά με μασέλα, θεία με φουσκωτό μαλλί και ταγέρ και ότι άλλο θες εκεί θα το έβλεπες, και φυσικά το επίπεδο και η συμπεριφορά που είχαν κατά τη διάρκεια της παράστασης. Τέταρτον, το φθηνό γέλιο και η συγκίνηση που προσέφερε. Το με το ζόρι να γελάσουμε ή και να συγκινηθούμε με ένα τόσο τραγικό κείμενο... Πέμπτον, η φευγαλέα σκηνοθεσία. Και έκτον οι ερμηνευτές, προσπαθώντας να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους, δεν τον ξεπέρασαν... Εντούτοις, η προσπάθεια και μόνο να καταπιαστούν με ένα τέτοιου είδους έργου αξίζει συγχαρητηρίων και Βαθμό επιεικώς 6/10.
Δεύτερη μέρα, Τρίτη 15 Μαΐου 2012 και στις 9 στο Αμφιθέατρο του 6ου Λυκείου Λάρισας, η Θεατρική Ομάδα του Πανεπιστημίου Πειραιά παρουσίασε το «Ξύπνημα της άνοιξης» του Γερμανού Φρανκ Βέντεκιντ. Ένα έργο που γράφτηκε λίγο πριν το 1900 και μιλά για τα προβλήματα των εφήβων. Ένα έργο τρυφερό που θα είναι τόσο σύγχρονο στο πέρασμα των αιώνων. Ένα έργο που είχα τη χαρά να πρωτοδώ στο Εθνικό Θέατρο το 2010 και το οποίο και τότε και τώρα κατάφερε και με άγγιξε και με συγκλόνισε ταυτόχρονα. Άριστη σκηνοθεσία και μουσική επιμέλεια, παρόλο που δεν είχε ξαναπεραστεί ολόκληρο από την ομάδα, άκρως τολμηροί συμβολισμοί που τρόμαξαν τις κυριούλες με το περμανάντ μαλλί, ηθοποιοί που δε τα λέγαν απλώς και ατμόσφαιρα η οποία δε σε άφηνε εκτός του θεάτρου. Απλά το ζούσες. Βαθμός 9/10.
Τρίτη μέρα, Τετάρτη 16 Μαΐου 2012 και στις 9 στο Αμφιθέατρο του 6ου Λυκείου Λάρισας, το ραντεβού μας δίνει η Παραρλάμα του Α.Π.Θ. , με το «Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα» του Ματέι Βίσνιεκ. Μια από τα παραπάνω, συν το ότι η παράσταση αυτή θα μπορούσε να σταθεί και ως επαγγελματική. Τα λόγια είναι περιττά. Βαθμός 10/10.
Α! Μην ξεχάσω. Στις 7 την ίδια μέρα στο Χατζηγιάννειο. «Τραγουδώντας το σενάριο». Μια συναυλία με τραγούδια από το θέατρο και τον κινηματογράφο. Όποιος δεν ήταν εκεί έχασε. Λαπούσης – Γκατζά – Σαπουνά – Σαμαντζής – Κατσαβάκης και Μαντέλας έδωσαν ένα κομμάτι από τον εαυτό τους.
Τέταρτη μέρα του φεστιβάλ, Παρασκευή 18 Μαΐου 2012, και στις 9 στο Αμφιθέατρο του 6ου Λυκείου Λάρισας, «Τα μαθήματα ανατομίας» του Αντώνη Σαμαράκη από τη Θεατρική Ομάδα του Πολυτεχνείου του Α.Π.Θ. είχαν τη σειρά τους. Άψογο κείμενο με θέμα το θάνατο που για ανεξήγητο λόγο διάλεξε να ασχοληθεί μια ομάδα νέων κοριτσιών. Άραγε γιατί το διάλεξαν; Τι είχαν στο μυαλό τους; Άψογη σκηνοθεσία και συγχρονισμός των ηθοποιών, μιας και ο συγχρονισμός και το σωματικό – εκφραστικό θέατρο απαιτεί σκληρή δουλειά. Άλλα δε ξέρω τι. Κάπου δε μου άρεσε. Κάπου το έχανε. Βαθμός 8/10.
Πέμπτη μέρα του φεστιβάλ, Σάββατο 19 Μαΐου 2012, και στις 7 στο Χατζηγιάννειο, η Θεατρική Συντροφιά του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων παρουσιάζει την «Κατσαρίδα» του Βασίλη Μαυρογεωργίου. Τι να πεις για αυτή την παράσταση; Ένα θα πω. Μπράβο παιδιά. Με μερικές διορθώσεις, και λίγο καλύτερους ηθοποιούς (δε μιλάω για τους βασικούς βασικούς) θα αγγίζατε την τελειότητα. Βαθμός 9/10.
Στις 9 στο Αμφιθέατρο του 6ου Λυκείου Λάρισας, η Θεατρική Ομάδα «Πέρα Δώθε» του Α.Π.Θ. παρουσιάζει το δικό της «Πληθυντικό Αριθμό». Μιας σύνθεσης κειμένων με πηγή έμπνευσης ένα ποίημα της Κικής Δημουλά. Συγκλονιστική ατμόσφαιρα, ερμηνείες, ιδίως μιας κοπέλας, ωραία σύνθεση μεταξύ των κειμένων, μουσική επιμέλεια κλπ. Παιδιά δε γελάμε με άτομα με "ειδικές συνθήκες", καλή μου ξανθιά, κοπελίτσα που ξεσκίστηκες να μιλάς, μέχρι και 10 κλήσεις μπορώ να σου πω (με κανονική συνομιλία, δε πτοούνταν η άτιμη)... Τέλος τη Σάρα Κέϊν δε την παίζουν έτσι... λαχτάρισα όταν σε είδα να «λαχταράς» για έρωτα. Βαθμός 8/10.
Έκτη μέρα , η Κυριακή 20 Μαΐου 2012, και η Θεατρική Ομάδα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου στις 9 στο Αμφιθέατρο του 6ου Λυκείου Λάρισας παρουσιάζει την «Επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» του Φρίντριχ Ντύρενματ. Προσοχή. Το έργο είναι ωμό. Σου πετά στα μούτρα ότι η εξουσία ΠΑΝΤΑ θα χρηματίζεται και θα σε σκοτώνει. Καλή μουσική επιμέλεια, έξυπνη σκηνοθεσία, σκηνικά και κοστούμια άλλα μέτρια ως κακή παρουσία ηθοποιών. Βαθμός επιεικώς 8/10.
Έβδομη μέρα, Δευτέρα 21 Μαΐου 2012, στις 9 στο Αμφιθέατρο του 6ου Λυκείου Λάρισας , οι «Αμφιθεατρικοί» του Α.Π.Θ. παρουσιάζουν τις «Δολοφονίες». Μια σύνθεση κειμένων δικιάς τους έμπνευσης. Τώρα τι να γράψω Χριστέ μου. Ούτε τα νήπια τέτοια παράσταση. Τρασίλα και καλτίλα μαζί... Χειρότερες ερμηνείες και φθηνά σκηνικά, που θύμιζαν άνετα b-movie του ’80. Βαθμός επιεικώς 5/10.
Όγδοη μέρα. Τετάρτη 23 Μαΐου 2012, στις 9 στο Αμφιθέατρο του 6ου Λυκείου Λάρισας , η ΧΝΟΥ της Ιατρικής του Α.Π.Θ. παρουσιάζει την «Τελετή +» του Παύλου Μάτεσι. Έξυπνη διασκευή με προσθήκες, μερικές καλές ερμηνείες, μέτρια σκηνοθεσία και σπιρτάδα. Βαθμός 7/10.
Ένατη και προτελευταία μέρα, Πέμπτη 24 Μαΐου 2012 και στις 7 στο Χατζηγιάννειο και οι «Κομπάρσοι» του ΤΕΙ Πατρών παρουσιάζει το «έρωτος ανάθεμα». Μια σύνθεση κειμένων με θέμα τον έρωτα. Τέλεια ατμόσφαιρα, μουσική επιμέλεια και σκηνοθεσία αλλά και άψογη παρουσία όλων των γυναικών. Αγόρια τι θα γίνει με σας; Ούτε ένας να τα λέει σωστά ρε γαμώτο; Κώστια δεν είσαι θυμωμένος και νευριασμένος. Απογοητευμένος από τη ζωή είσαι. Τα ίδια και την επόμενη μέρα στους «Κόρακες»... Εσωτερικότητα παιξίματος λέγεται... Βαθμός 8/10.
Σειρά στις 9 στο Αμφιθέατρο του 6ου Λυκείου 2012, σειρά παίρνει η Θεατρική Ομάδα του Φυσικού του Α.Π.Θ. που παρουσίασε την «Τελευταία Μαύρη Γάτα» του Ευγένιου Τριβιζά. Άψογη σκηνοθεσία και διδακτικό κείμενο για μεγάλα παιδιά, με τέλεια μουσική επιμέλεια και αρκετά καλή παρουσία των ηθοποιών. Μπράβο σας. Βαθμός 9/10.
Τελευταία μέρα. Παρασκευή 25 Μαΐου 2012. Στις 8 (λέμε τώρα, 8:45) στο Αμφιθέατρο του 6ου Λυκείου Λάρισας, οι «Κομπάρσοι» του ΤΕΙ Πατρών παρουσιάζουν τους «Κόρακες πάνω, κάτω ή ανάμεσα στα σύννεφα» του Ευάγγελου Κουφάκου. Ή αλλιώς μια γεύση από τα χθες. Κουραστική σκηνοθεσία και κείμενο, αρκετά έξυπνη ιδέα μεν άλλα με πολλά χαζά μέσα όπως τα τραγούδια των ζουζουνιών και άλλων, άνδρες χάλια και αρκετά πεσμένες που την προηγούμενη μέρα που δίναν ρέστα, γυναίκες. Καλή μουσική επιμέλεια. Βαθμός 7/10.
Στις 10 (λέμε τώρα, 11 κοντά), στο Χατζηγιάννειο η αυλαία πέφτει με το έργο «Και έχει ξημερώσει» του Γιάννη Μαλεζά, τα παιδιά δεν ανήκαν σε κάποια θεατρική ομάδα ενός πανεπιστημίου αλλά σύμπραξη 3 φοιτητών από διαφορετικά πανεπιστήμια. Και εδώ μια από τα παραπάνω με το πλεονέκτημα της καλύτερης απόδοσης των ηθοποιών και μειονέκτημα την ελλειπή και κακή μουσική επιμέλεια. Βαθμός 7/10.
Τέλος καλό όλα καλά. Δε γράψαμε για τα σεμινάρια και την αφήγηση της Λένας της "Παραμυθούς", γιατί η παρουσία μας δεν ήταν εφικτή, λόγω έλλειψης χρόνου και άλλων υποχρεώσεων. Μάθαμε τα καλύτερα όμως και κάποια από αυτά θα επαναληφθούν...
Ήταν 2 βδομάδες έντονες, γεμάτες εμπειρίες. Ελπίζω να τις απολαύσατε και να μάθατε πολλά. Εις το επαναδείν λοιπόν!!!
Υγ. Η βαθμολογία είναι καθαρά υποκειμενική. Έγινε με τα λιγότερο αυστηρά μέτρα σύγκρισης. Οποιαδήποτε άλλη κριτική από τον οποιοδήποτε είναι ευπρόσδεκτη.
18 σχόλια
Πιθανότατα αναφέρεσαι σε αυτό το κείμενο... Η παράσταση ήταν από τις καλύτερες του φετινού φεστιβάλ!!! Μιλώντας για τη συγκλονιστική ερμηνεία ιδιαίτερα μιας κοπέλας, αναφερόμαστε στην κοπέλα που αναφέρεις κι εσύ... Όπως θα είδες αναφερόμαστε γενικότερα σε άτομα με ειδικές συνθήκες, κι όχι ανάγκες, γιατί οι συνθήκες γύρω τους είναι αυτές που τους διαφοροποιούν και όχι οι ανάγκες του ατόμου... Εξάλλου, τις ίδιες ανάγκες έχουμε όλοι μας... Κατηγορούμε φυσικά το κοινό, που γελοιοποιούσε την κάθε στιγμή του έργου... κάτι που παρατήρησε και η ίδια η υπεύθυνη της ομάδας και αντιμετώπισε για πρώτη φορά στη Λάρισα... Σε αυτό υπάγεται και η αναισθησία μιας ξανθιάς κοπέλας από το κοινό, που ήρθε στην παράσταση για να μιλήσει στο κινητό της... (επίσης αναφέρεται στο κείμενο) Καλά έκανες και σχολίασες για να διασαφηνίζουμε κάποια πράγματα... Ειλικρινά αν μας δινόταν η δυνατότητα να παρακολουθήσουμε και πάλι τη συγκεκριμένη παράσταση θα το κάναμε!!! Καλή δύναμη σε όλα τα παιδιά που απαρτίζουν την ομάδα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Εδώ Ηλέκτρα από τους παραπονιάρηδες Αμφιθεατρικούς! Δεν ξέρω τι λέτε για το χιούμορ του συντάκτη, εγώ πάντως γέλασα με την κριτική και την καλωσόρισα ως την πρώτη αρνητική μας! Συμφωνώ με όσα ειπώθηκαν για τους κριτικούς γενικά, ότι την στάζουν ρε παιδί μου τη χολή τους γενναιόδωρα! Τι να κάνουμε; Τρόπος έκφρασης είναι κι αυτός! Όπως το χιούμορ είναι τρόπος αντιμετώπισης και συνήθως είναι ο ιδανικός.
Θα ήθελα μόνο να σχολιάσω το "η αλήθεια πονάει". Κλισέ από τα εύκολα αλλά ισχύει καμιά φορά. Αυτό που αναφέρεται όμως ως "αλήθεια" στην παρούσα ανάρτηση είναι ουσιαστικά η γνώμη ενός θεατή, επομένως είναι εντελώς υποκειμενική. Οπότε θα μου επιτρέψετε να μην την ασπάζομαι ως δική μου αλήθεια και να μη με πονάει ιδιαίτερα.
Και, ίσως φανεί υπερβολικό, αλλά περισσότερο μου κακοφαίνεται το ότι η εκπληκτική παράσταση της "Πέρα Δώθε" βαθμολογήθηκε μόνο με 8/10 παρά το ότι εμείς πήραμε ένα χαρισματικό 5άρι. Αλλά και πάλι, αυτή είναι μόνο η γνώμη μου!
Χαίρομαι που δημοσιεύτηκε κριτική για το σύνολο του Φεστιβάλ, το άξιζε και με το παραπάνω. Τα παιδιά έκαναν απίστευτη δουλειά και τους ευχαριστούμε θερμά για την υπέροχη φιλοξενία και το παράδειγμα που μας δίνουν!
Peace out!
και όπως γράφω στην εισαγωγή:
"Ένα μεγάλο μπράβο σε όλα τα παιδιά των ομάδων που αντί να πίνουν καφέ έκαναν θέατρο".
άρα η επιβράβευση όλων σας έχει γίνει.
Α! το λέω ξανά. η σελίδα είναι ανοιχτή για όλους. μπορείτε να στείλετε επώνυμα τις κριτικές σας όσο αντίθετες και αν είναι να τις ανεβάσουμε.
1. Ναι. Η παρέα μου που δεν ξέρει απο θέατρο όντως αποχώρισε. Όπως και πάρα πολυς κόσμος.
2. Ναι. ... γιατι πολλες φορες η αληθεια ποναει...
3. Ναι. ... αν δεν παθεις σοκ μόλις την δεις... η βαθμολογια μου ηταν οντως πολυ επιεικης.
4. Ναι. Δυστυχώς τα κέιμενα πχ του Καμπανέλη και πολλών άλλων είναι πολύ τραγικά. Σόρρυ δε τα έγραψα εγω. Άλλα είναι κέιμενα τα οποία σε βάζουν μονο σε βαθιές σκέψεις.
Η βαθμολογία ήταν επιεικής για όλους σας. Και αυτός που το έγραψε το άρθρο και ξέρει να μιλάει και να γράφει. Α! Και να μιλάει επώνυμα. Και με μεγάλη δόση χιούμορ...
Και προφανώς το κέιμενο γράφτηκε με μια άλλη γλώσσα που "άλλο" σκοπό είχε. Προφανώς δεν έχεις δει και διαβάσει άλλη κριτική. Δες κριτικές μεγάλων σελιδων για ηθοποιούς, παραστάσεις, κλπ. Βλέπε κουλτουρόσουπα πχ. να δεις τι κριτικές που γίνονται και εκει. Το 10αρι δόθηκε γιατί ήταν η αρτιότερη απόλους τους. Τι να κάνουμε τώρα. Σ' ευχαριστώ που μου λες ότι δε ξέρω την γλώσσα. Όντως δεν την ξέρω. Προφανώς για να το λες εσύ, θα ξέρεις κάτι παραπάνω. 5ευρώ; Πόλλά δίνεις. Εγώ για το κείμενο μου δε θα έδινα ούτε ένα σεντ.
Εξάλλου αν διάβασες και το υστερόγραφο:
"Υγ. Η βαθμολογία είναι καθαρά υποκειμενική. Έγινε με τα λιγότερο αυστηρά μέτρα σύγκρισης. Οποιαδήποτε άλλη κριτική από τον οποιοδήποτε είναι ευπρόσδεκτη...οπότε περιμένουμε την ολοκληρωμένη άποψή σου..."
4.με το ζόρι να γελάσουμε ή και να συγκινηθούμε με ένα τόσο τραγικό κείμενο..
την χαμηλη βαθμολογια τησ σεβομαι σε οποια παρασταση ητανε.. αλλα μαλλον αυτος που τ εγραψε δεν ξερει να μιλαει... αυτο δεν ειναι ειναι κριτικη..κραξιμο κ ειρωνεια ειναι! σε αυτην που ειχε το 10αρι δεν ειπε κατι.απλα περιτα τα λογια, κ στισ παραστασεισ που ειχαν απο 8 κ κατω το κραξιμο επεφτε συννεφο..ειστε τραγικοι!!!!!!!!! αυτος που εγραψε ολο αυτο το κειμενο δεν ξερει να μιλαει την γλωσσα για κανενα λογο !!!!!!! ΑΙΣΧΟΣ... ναι μπραβο παρτε 5 ευρω δηλαδη
Επιτυχία στην τέχνη είναι να έιχατε μετά απο την παράσταση τον κόσμο να συζητά με διαφορετικές απόψεις αυτό που έιδε και όχι να λέει απλά ένα μπράβο και να φεύγει.
Επιτυχία θα ήταν να έφευγε ο κόσμος και να ακούγατε αυτά που αληθινά άκουσα εγώ.
Επιτυχία θα ήταν να έιχα ένα επώνυμο άρθρο σου για την παράσταση και να το ανεβάσω χωρις περικοπες και όχι ανώνυμα σχόλια.
Επιτυχία θα ήταν να έιχα 32 σκηνοθέτες και να έκαναν 32 διαφορετικές παραστάσεις για τον "ρωμαίο και ιουλιέτα" πχ. Πράγμα που και αυτό έγινε με την Τελετή. Δυο διαφορετικές παραστάσεις δυο διαφορετικά πράγματα. Άσχετα με το επίπεδο των παραστάσεων.
Επιτυχία θα ήταν ένας καλλιτέχνης να ζωγράφιζε τα λαχανάκια βρυξελών και γω και συ να τα βλέπαμε για ποιήση στη ζωγραφική.
Γιατί επιτυχία να κάνεις ΤΕΧΝΗ είναι να γράφεις - ζωγραφίζεις - παίζεις (μουσική) κλπ και να να εννοείς κάτι άλλο. Για μένα αυτό είναι ΤΕΧΝΗ. Και αυτό το νόημα έχει.
Αλλιώς δε θα υπήρχε αυτή η σελίδα εδώ.
Επιτυχία λοιπόν ενός έργου, πάσης φύσεως τέχνης, είναι ο καθένας που θα το βλέπει, ακούει, διαβάζει, σύμφωνα με τα βιώματα του και την παιδεία του θα πρέπει να του βγει κάτι. Σίγουρο είναι ότι αυτό το κάτι ΔΕΝ θα είναι ίδιο ακόμα και σε ένα πχ ζευγάρι που μπορεί να έχει μια κοινή συμβίωση χρόνων.
Σαφέστατα λοιπόν και δεν είδα καμία ελευθερία που μπορεί να σας είπε ο σκηνοθέτης σας ή κάποιος άλλος.
Ζητώ συγνώμη που δεν θυμάμαι αν απο τα 500 ατομα που είδα σε 15 μέρες πάνω στη σκηνή να θυμάμαι και τις παραμικρές λεπτομέρειες δεν ξεχώρισα τον νεαρό της παράστασης σας. Δεν ήθελα καν να τον θήξω.